Dag Hart, welkom “Ik ben Niek”

De afgelopen drie jaar heb ik met veel plezier dit blog Hart van Leeuwarden gepubliceerd als onderdeel van mijn eenmanszaak met dezelfde naam. De eenmanszaak is gestopt en mijn activiteiten zet ik voort in ons Parlement van Engeland, dus neem ik afscheid en begin met verse digitale pagina´s.
 Ons Parlement van Engeland is het gave resultaat van dromen, denken en doen. Samen met mijn lief Marijn ben ik een logement, sociëteit en ambachtsatelier begonnen in ons nieuwe huis dat getooid is met de prachtig onderscheidende naam Parlement van Engeland, die voor het eerst rond 1770 de gevel sierde. Gelegen op de grens van de Weerd en het intieme mooie Raadhuisplein in hartje historisch Leeuwarden. In het ambachtsatelier ben ik de schrijver en is mijn lief de goudsmid.
Ik vervolg met mijn nieuwe blog Ik ben Niek het pad dat begon met Hart van Leeuwarden, en meer dan toen ben ik op op zoek naar inspiratie en initiatief, naar verbinding in het noorden, naar de verbeelding van droom en creatie.
Na enige twijfel over de juiste titel voor dit blog, is het geworden wat het is: Ik ben Niek. Die titel verleende ik eerder aan een post op dit blog na de gruwelijke aanslagen op de burelen van Charlie Hebdo in Parijs en mijn verwondering over de reactie van menig landgenoot. Ik ben Charlie niet schreef ik toen, Ik ben Niek.
Mijn nieuwe blog ben ik; het is een portret van mijzelf, van mijn emoties, van mijn denken, van mijn dromen. Ik ben Charlie niet, want ik weet niet wie hij is; ik kan alleen spreken en schrijven uit mijn eigen naam en laten zien wie ik ben. Het blog biedt mij de vrijheid dat te doen.
Ik citeer nog even mijzelf: “Laten wij in dit land en ook hier in Friesland maar eens fundamenteel met elkaar in gesprek gaan hoe we ook mensen waar we decennia niet naar om hebben gekeken, weer maatschappelijk en economisch perspectief kunnen bieden.”
Zo eindigde mijn post “Ik ben Charlie niet”. En ik meen het nog steeds. Op zoek zijn, bedacht ik net weer, is het blijven zoeken naar meer fundament, naar maatschappelijk en economisch perspectief, want als dat er niet is, is het einde met de chaos nabij.
Dus blijf ik zoeken naar verbinding en verbeelding, naar dromen en creaties die bijdragen, aan het fundament van mijn mooie land in het noorden.
Dank voor uw aandacht!
Ik wens u veel leesplezier op Parlement van Engeland Ik-ben-Niek.

 

Advertenties

Bar & Bagger op Schier, deel 3

Veel baggerrapporten zijn geschreven. Wat gaan we doen in de jachthaven? Tijd voor de wethouder in dit derde deel van Bar & Bagger op Schier.

(Mocht u de eerste twee delen nog niet hebben gelezen, dan vindt u ze hier: Bar & Bagger Deel 1 en Deel 2.)

Kapot gerapporteerd

Tijd voor een gesprek met de verantwoordelijk wethouder, van de plaatselijke partij DS10 waar zwierige Zwier ’n deel van de emotie bepaalt. In z’n vakantie is Jan Dijkstra bereidt toelichting te geven. “Je moet er nuchter naar blijven kijken. In september, oktober zitten we met betrokkenen om de tafel en dan kijken we of we er binnen de financiële en technische kaders uit kunnen komen. We hebben de organisatie aangepast door de horeca van de haven los te koppelen en een paar jonge eilanders de kans te geven iets moois neer te zetten. Er wordt inmiddels een nieuw bestuur gevormd dat ook de statuten van de Stichting Oude Veerdam herziet en we hebben veel geleerd van de waterinjectieproef dit voorjaar.”

De oud-Delfzijler en scheepvaartman Dijkstra houdt de kaarten tegen de borst. “We gaan met elkaar in gesprek en ik wil dat we duidelijk krijgen waar het naar toe gaat. Het onderwerp is de afgelopen jaren kapot gerapporteerd (Dijkstra herstelt dat in ‘er is veel over gerapporteerd’, ND) en wij moeten in het brede perspectief van Schier kijken wat het beste is.” Kan de provincie uitsluitsel bieden in bijvoorbeeld financiële zin? “Dat is niet waar ik direct aan denk. We gaan na de zomer eerst kennismaken met de nieuwe gedeputeerde, maar ik kijk vooral naar de samenwerking met de andere eilanden op ’t Wad, ook in Duitsland, want we hebben vergelijkbare problemen.”

Kunnen watersporters in 2016 de haven van Schier weer vol vertrouwen aan doen? “Natuurlijk willen heel graag watersporters in de haven ontvangen en een haven bieden waar iedereen met plezier komt en ligt. Baggeren is niet het probleem, wel de vraag waar je het slib laat.”

Keep It Simple, STUPID

Leerzame en kostbare vergezichten uit vele rapporten en nuchter nadenken leiden tot voortschrijdend inzicht. Keep It Simple, Stupid. Tijd om de Haagse woordvoerder Jan van Diepen de vraag te stellen: mag Schiermonnikoog het via Noordzee en Wad binnengeslibte zand niet gewoon over de dam naast de jachthaven op ’t Wad pompen aan de westzijde in plaats van aan de oostzijde?

Nee dat mag niet. De woordvoerder: “Voor de westzijde is geen vergunning verleend, dus het mag niet. Het mag pas als gemeente Schiermonnikoog een vergunning hiervoor heeft. Die kan de gemeente krijgen als ze met het storten: (1) geen significante schade aan Natura 2000-doelen berokkenen; (2) mocht dat wel zo zijn, dan moeten ze aannemelijk kunnen maken dat het van groot maatschappelijk belang is (voortbestaan Koninkrijk der Nederlanden, vermijden van dodelijke slachtoffers, diepe economische recessie (enz) (en 3) in dat geval moet dan ook nog gezocht worden of betere alternatieven beschikbaar zijn. Aan geen van deze (wettelijke) voorwaarden is voldaan. De staatssecretaris voert de wet uit en alleen als ze binnen de voornoemde wettelijke kaders een vergunning vragen, kan de staatssecretaris van haar bevoegdheid gebruik maken.”

Eureka!

Terug bij af. Tientallen al dan niet ingehuurde goedwillende experts hebben zich jaren over de problematiek gebogen, plannen zat. Wie heeft de oplossing? Zit dat in de woorden van Jan Visser, die lichtpuntjes ziet? Ik besluit te bellen met Hans Danel, die met Luuk Boerema eind 2013 het rapport Haalbaar Bevaarbaar opstelde in opdracht van de gezamenlijke Waddeneilanden. Is hij nog steeds betrokken?

Danel verrast me: “Ik heb net de uitkomsten van de pilot binnen…Nee, die gaat zeker niet alleen over waterinjectie, dat is een breed heersend misverstand; het draait vooral om anders baggeren dan voorheen is gedaan.” Hij kan nog niet ingaan op exacte inhoud en laatste stand van zaken, want daar zijn de gegevens nog te vers voor en nog niet politiek gedeeld, zegt Danes. Hij is in z’n vrije tijd zeezeiler, bekend met ’t Wad en als onderzoeker betrokken bij de problematiek om de kleine jachthavens aan ’t Nederlandse en Duitse Wad bereikbaar te houden. Een wens zegt Danel, die leeft bij de eilanden en bij provincie Fryslân die ook aan de pilot deelneemt. “Na de zomer komen we met resultaten, ja, ook voor Schier. Dan kunnen we aantonen dat we kunnen baggeren voor een fractie van de huidige kosten.”

Keep It Simple, Stupid. De oplossing is nabij. Het blijkt vooral te gaan over de vraag hoe je baggert. Bar & Bagger op Schier gaat na de zomer opgeruimd verder en vertelt de provincie waarom baggersubsidies voor ’t Friese vaarnetwerk niet voor de Waddeneilanden gelden. Mooi vooruitzicht! Ik zeg, het wordt tijd te gaan genieten van heel veel tinten grijs, het Wad en Schier.

© Niek Donker / Hart van Leeuwarden, Bar & Bagger op Schier deel 3, 20 juli 2015.

 

 

Bar & Bagger op Schier, deel 2

Jachthaven Schier straks onbereikbaar? Tijd voor diepgang en nuance. Vandaag deel 2, de verzandende complexiteit.

“Het is een complexe zaak”, stelt gemeentelijk ambtenaar Cees Boer droog vast als hij memoreert dat er een vergunning vereist is van het ministerie van EZ voor het uitstorten van het jachthavenslib aan de Waddenkant. Ik heb hem net geciteerd uit mijn mailcorrespondentie met de woordvoerder van de staatssecretaris, maar zijn brief weerspreekt die tekst. Mag nu wel of niet het havenslib gewoon om de hoek ‘op stroom gezet’? “Nee” citeert Boer uit een brief van het eerdere ministerie L&V dat inmiddels is opgegaan in Economische Zaken. “Als we dat structureel willen doen vanaf 2016 is er vergunning nodig.” Woordvoeder Jan van Diepen van staatssecreatris Dijksma van Landbouw & Visserij. “Jawel. Het eiland mag gewoon baggeren en het slib op stroom zetten.”

Knellende regels

Ik worstel me door adviezen, rapporten, suggesties en plannen van de pakweg afgelopen acht jaar, probeer te overzien wie wie is en heb moeite het hoofd koel en boven water te houden. Van de helft van met de rapportages gemoeide kosten had Schier jaren kunnen baggeren, denk ik al lezend. En wie is verantwoordelijk voor wat? Het ministerie gaat over de Natura 2000- gebieden en dus het jachthavengebied; de provincie echter over het gebouw dat op de jachthaven staat; de gemeente over het al dan niet baggeren zij het dat het ministerie grotendeels de regels bepaalt.

De gemeente verpacht de haven aan de Stichting Oude Veerdam die beheer en exploitatie doet en dus ook wat vindt van het baggeren. Voorheen was er ook nog een ministerie van Landbouw & Visserij en de opgeheven Dienst Landelijk Gebied; L & V valt nu als uitvoerder van de Natura2000- regels onder Economische Zaken. Dan zijn er nog allerlei goed bedoelde overlegstructuren en convenanten met eigen status. Complex, want wie is verantwoordelijk voor wat, wie voelt zich verantwoordelijk? En brengt het oplossingen naderbij of knellen de regels van Natura2000 te zwaar om de nek van Schier?

Verzandende complexiteit

Als ik lees dat overleg met Rijkswaterstaat voor afspraken over ’t baggeren van de jachthavens samen met de andere havens van alle eilanden al jaren duurt, twijfel ik echt aan de wil het op te lossen. De opmerking in diverse rapporten dat de baggerwereld ‘conservatief’ is, maakt het niet beter. Om inzicht te krijgen in ´t Bar & Baggergeval Schier leest u ‘Op stroom of op een eiland’ van de inmiddels opgeheven Dienst Landelijk Gebied, dat op verzoek van de gemeente eind 2012 onderzoek deed.

Dat is samen met het rapport Haalbaar Bevaarbaar van de gezamenlijke eilanden zelfs inzichtelijk voor voor pseudo- onwetende raadsleden en u krijgt een idee van verzandende complexiteit. Alvast een mooi voorbeeld daarvan uit Haalbaar Bevaarbaar: “(…) Met verbazing wordt gemeld dat bijvoorbeeld een kweldergebied dat is ontstaan als gevolg van het jarenlang dumpen van bagger uit een haven, nu opgenomen is met een instandhoudingsdoelstelling waardoor er geen bagger
meer gestort mag worden?…”

De watersporter voelt bij laag water dat er al drie jaar niet gebaggerd is en wijkt uit. Het eiland ziet z’n inkomsten dalen. Gebeurt er nog wat?

Jachthavenbestuurslid Jan Visser ziet “lichtpuntjes en heeft het gevoel dat het kantelt.” In tegenstelling tot voormalig (tot 1,5 maand geleden) voorzitter van de Stichting Oude Veerdam Ted van der Zee die het helemaal heeft gehad met het niet willen van raadsleden en bestuurders. Hij is teleurgesteld en heeft als watersporter in hart en nieren weinig positieve woorden over voor de gang van zaken in de afgelopen jaren. “Natuurlijk is het een overzichtelijk probleem, maar als mensen niet willen, gebeurt er niets.”

‘Ze’ wilden zelfs niet meedoen aan het gezamenlijke initiatief van de Stichting Jachthavens Waddeneilanden met de website waddenhavens.nl waarop je actueel digital voor alle jachthavens de ligplaats- beschikbaarheid kunt raadplegen, maar niet die van Schier. Met de voorzitter stapte ook de secretaris/penningmeester op en resteert bestuurslid Jan Visser, die net een nieuw bestuur aan het vormen is. Waarom ziet hij lichtpuntjes als raadsleden van coalitiepartijen over zo weinig waterrecreatief dna beschikken noch de materie en cijfers lijken te kennen?

Ik moet in stijl van het onderwerp voor mijn volgende gesprekspartner een dagje geduld hebben. Geduld is een schone zaak. Maandag deel 3 in Bar & Bagger op Schier, Keep It Simple, Stupid.

@ Niek Donker / Hart van Leeuwarden, Bar & Bagger op Schier, deel 2, 17 juli 2015

Bar & Bagger op Schier, deel 1

De prachtige jachthaven van Waddenparel Schiermonnikoog slibt dicht. Stapels rapporten zijn geschreven. Gebeurt er nog wat? 

Eigen schuld, dikke bult? In 2013 heeft de gemeenteraad van Schiermonnikoog besloten niet langer te baggeren. Het wordt te duur. Het voor opslag van ’t slib gebruikte baggerdepot aan de oostzijde van de jachthaven zit bijna vol en leeghalen kost € 240.000 zegt het eilandbestuur. Niet meer baggeren is het devies, niet in 2013, niet in 2014. Dit voorjaar mislukte ook nog een proef met waterinjectie, een totale flop zeggen diverse betrokkenen. Wie de weergaloze Waddenparel varend aandoet, moet genoegen nemen met kans op scheefliggen aan de steiger. Als de grootste fractie van het eiland z’n zin krijgt, is Schier binnenkort voor de meeste watersporters onbereikbaar. Arcadis berekende in 2009 dat de jachthaven goed is voor zo’n € 1,2 mio aan jaarlijkse eiland- inkomsten en 10-15 fte, maar ik merk dat dat bij sommige raadsleden geen indruk maakt.

Griekenland

Waarom wordt er niet gebaggerd? De capaciteit van de haven is door dichtslibbing inmiddels met een derde afgenomen en steeds meer jachten hangen bij laag water scheef aan de steigers. Tijd voor onderzoek en navraag bi gemeente, ministerie, raadsleden, de wethouder, onderzoekers en (oud)bestuursleden van de jachthaven. Mijn stelling is dat het toch niet zo ingewikkeld kan zijn, Schiermonnikoog in ’t Wad is toch geen Griekenland?

Oneerlijk

“Hoe komt u daarbij? Er zal wel wat slib zijn, maar niet meer dan dat. Aannames zijn het, net als die cijfers uit dat rapport van Arcadis. Hoezo € 1,2 miljoen opbrengst, waar is dat geld dan? We moeten ons afvragen waar we mee bezig zijn. Geen geld meer naar baggeren, het is hier prima voor platbodems en daar blijft het bij.” Zegt Harm Carrette van Ons Belang, met 4 raadszetels niet alleen de grootste fractie, maar vooral coalitiepartij.

“Zolang wij er met deze coalitie zitten, blijft het zoals het is.” Zegt raadslid en coalitiegenoot Zwier de Haan van DS10, de partij van verantwoordelijk wethouder Dijkstra. En wat als de haven langzaam dichtslibt en watersporters wegblijven? “Dat zien we dan wel. Het is toch gewoon oneerlijk als iemand die hier woont 100 euro moet bijdragen uit de algemene middelen omdat een paar watersporters met die dure 1.60 of 1.80 meter diep stekende boten hier naar toe willen?”

“Dat rapport van Arcadis ken ik ook niet. € 1,2 miljoen, dat is wel heel veel geld hoor. En waar blijft dat dan? In de zakken van een paar middenstanders zeker!” Zegt Zwier, zelf accommodatieverhurend middenstander in de toeristische sector. Collega- enthousiasteling Carrette en eigenaar van kampeerboerderij Eureka, voegt toe dat “tot 1963 (toen er nog geen aparte jachthaven was- ND) er ook niet gebaggerd werd, toen lagen alle schepen gewoon aan de dam. Dus waarom moet dat nu allemaal zo?” Met zoveel vooringenomen ongenuanceerdheid is het slecht koersen uitzetten. Zijn er andere opvattingen?

Grote flop

“Absoluut! Er moet gebaggerd worden.” Zegt christelijk raadslid en melkveehouder Johan Hagen. “De proef van dit voorjaar is een grote flop geworden, dat weten we allemaal. Ja, dat depot is te duur, het moet anders en kan anders. Dit is een aanfluiting voor Schiermonnikoog. Dit najaar moet er duidelijkheid komen. Wij maken ons sterk voor een fatsoenlijk bereikbare haven waar het goed overnachten is. Recreatie en toerisme zijn voor ons van levensbelang.”

Geen klachten

Ambtelijk verantwoordelijke Cees Boer stelt met enig gevoel voor understanding dat de baggerproblematiek van de haven een “puntje van discussie” is op het eiland. “De jachthaven wordt goed bezocht en ik heb geen klachten, niets…” En voegt er aan toe dat het toch echt de bedoeling is dat de geschetste economische revenuen zoals in 2009 door Arcadis becijferd op peil blijven. “De situatie van een aantal jaren geleden, toen schepen met een diepgang van meer dan 1.50 meter ook makkelijk konden liggen, is voorbij. Toch willen we voor een belangrijke categrorie watersporters bereikbaar blijven, met een evenwicht in de kosten.” Maar u hebt geen klachten? Boer bezweert dat het bij één brief over de beperkte diepgang is gebleven, nee, meer niet.

Hier moet ik even van bijkomen? Ik heb zelf ook iets anders geconstateerd de afgelopen maanden. Verder met rapporten lezen, tijd voor verdieping. Morgen meer in deel 2, Bar & Bagger op Schier, de verzandende complexiteit.

© Niek Donker / Hart van Leeuwarden 
Serie Bar & Bagger op Schier - deel 1 - donderdag 16 juli 2015

 

CityProms & KinderVakantieFonds

De dag start zonnig, de klassieke klanken @CityProms zullen weer klinken in #Leeuwarden. Da’s goed mijmeren over de sociale innovatie van het Friese KinderVakantieFonds.

De zomer breekt aan op het moment dat CityProms #Leeuwarden weer betovert met bezielende en meeslepende klanken. Eind van de middag speelt als voorafje op het station het Nederlands Saxofoon Octet en vanaf morgen kunt u op ’t Oldehoofsterkerkhof weer luisteren naar ’n bijzondere en uitgelezen mix van musici, van orkesten, zangers en solisten. Zonnetje erbij, komt helemaal goed. Kijk maar naar ’t programma.

’t Stemt mij vrolijk en mocht u nog iets nodig hebben om uzelf te overtuigen vooral te gaan: het is gratis. Onvoorstelbaar dat je zo’n programma organiseert en iedereen er gewoon bij mag en kan zijn. Is dat mooi of mooi? Ik vind het prachtig en de mensen die het mogelijk maken verdienen een grote pluim, niet in het laatst door wat ze ’t hele jaar door doen met onder andere muzikale bijdragen aan ’t welzijn. ’t Is namelijk zo dat @CityProms vele malen meer is en doet dan vier dagen lang muzikaal haar beste beentje voorzetten in Leeuwarden.

Maxima-al

Over ’n andere vorm van wel- zijn- en- bevinden gesproken, Oranje- moeder Maria Louise heeft sinds afgelopen week een prominente plek, want ze kijkt vanaf de zijkant van De Brasserie gedecideerd devoot over ’t plein voor de Oldehove. De koning trok zaterdag aan een touwtje en de metershoge schildering ontvouwde zich na weken noestnijvere arbeid. Ik dacht dat de beste man na het bekomen van de schrik over de impact van één vrouw nog wel iets aardigs zou gaan vertellen. Over haar betekenis en dat hij Leeuwarden graag wilde complimenteren met deze vorm van historische Oranje- aandacht. Maar nee, zoveel spontaniteit of innemendheid naar z’n gastheren zat er niet in. Willem A. zat met ’t hoofd bij de harddraverij op ’t Wilhelminaplein of de tekst was hem maxima-al ontschoten. ’n Beetje dom?

KinderVakantieFonds

Gisteren kopte de krant dat niet iedereen met vakantie kan. Een bericht van alle tijden, dus het is op zich oud nieuws. Ik dacht aan de jaren dat ik met veel plezier op onze zeilschool en op kampeerterreinen in ’t Veluwse zand, vele tientallen kinderen mocht verwelkomen die louter op vakantie konden omdat zij via een fondsrijke stichting daartoe in gelegenheid waren gesteld. Kinderen die anders niet op vakantie konden, omdat hun ouders het financieel of sociaal zwaar hadden, mochten heerlijk ongedwongen vakantie houden temidden van nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. In vele opzichten een geweldige en bijzondere ervaring, voor hen en voor ons. Het is tijd voor zo’n fonds in en voor Friesland. Sociale innovatie van de mienskip en ’n recreatieve opsteker. Mooi initiatief voor de nieuwe gedeputeerden om in 2016 te realiseren, een Friese vakantie voor Friese kinderen die ’n week buiten zo gegund zij.

 

 

 

 

 

 

 

Stank, herrie en parkeeroverlast teisteren Nieuwesteeg- omgeving; de controle faalt

‘De binnenstad is een geliefde plek om te wonen…Het gemeentelijk beleid is er op gericht dat er meer gewoond wordt in de binnenstad.’ Zegt het bestemmingsplan. Inmiddels knalt de nachtelijke herrie vergunningloos langs de gevels, is het wachten op de eerste verkeersdode en zijn straten vol bewoners ongerust en verbijsterd. 

Schokkend bericht vorige week: een deel van de burgemeesters ervaart dreiging uit criminele hoek, waar de softdrugs toe behoort zolang de handel in softdrugs illegaal is en wereldwijd, spijkerhard en nietsontziend opereert. In de Leeuwarder binnenstad gaat het niet over een dreiging ervarende burgemeester. Wel over verontruste en wakkergehouden bewoners die geconfronteerd worden met een weinig transparante overheid, forse overlast van gemeentelijk vergunnings- en softdrugsbeleid en gebrek aan adequate handhaving. Het woon- en leefklimaat verslechtert snel rond de Nieuwesteeg, die in het bestemmingsplan nog eufemistisch ‘oude ambachtenstraat’ genoemd wordt: illegaal parkeren, overlast bezorgen en jointjes draaien als ambacht.

Eerste verkeersdode

Ik moet proberen het goed te vertellen. Met de legendarische woorden van Hans van Mierlo in gedachten slaap ik mijzelf in slaap na de zoveelste laag-en-langsvliegende auto in de straat. “Hebt u al een melding overlast ingediend?” bitst een ambtenaar mij toe als ik bij mijn overheid telefonisch infomeer naar de al dan niet verstrekte vergunning van een grillroom twee straten verderop. “Die gegevens verstrekken we vanuit privacy-overwegingen niet.” Ik ben onder meer bezorgd over de onverantwoorde snelheid waarmee de eigenaar en anderen namens hem door de historische binnenstad racen op weg naar klanten. Ik vertrouw een andere ambtenaar toe dat ze niet verbaasd moeten zijn als op een van de totaal overzichtelijke kruisingen binnenkort de eerste dode valt.

U wilt toch in de binnenstad wonen? ’n Bekende oneliner voor mensen die niet informeren, niet geinteresseerd zijn of geen antwoord hebben op complexiteit. Mijn buurvrouw – ook bewust weer in de binnenstad wonend- peinst dat het niet meevalt om al die functies van een stad op zo weinig vierkante meters te huisvesten en iedereen te vriend te houden.

Krachtige economie

De rafelige randen van het beste binnenstadse leven worden scherper, harder, ongenuanceerder. Onverschilligheid, Remi- gedrag, lak aan wetten en regels, het recht van de sterkste. De faciliterende Leeuwarder overheid lijkt in haar diep gewortelde wens naar groei in de binnenstad, meer evenementen, nationale erkenning en een krachtige economie haar grip te verliezen omdat ze niet eenduidig is, bewoners niet meeneemt in overwegingen en slecht handhaaft. Als ik u er mee troost: die sterke economie wil ik ook graag, omdat ik geloof dat een gezonde maatschappij een gezonde economie heeft.

Snuiven onder werktijd

Door de bouw van muziekcentrum De Neushoorn verhuizen (als gevolg van eigen gemeentelijke regels) twee coffeeshops. Eentje zetelt straks in de voormalige Bottelier in de Nieuwesteeg, pal naast de goed bezochte museale Grutterswinkel, schuin tegenover een andere coffeeshop. Op 75 meter van het Aanloophuis in de Bagijnestraat, iets dat de gemeente in haar eigen regels afwijst; geen vestiging waar die vermenging ontstaat. Om de hoek van een openbare lagere school, waar nu al voor de hekken gedeald wordt; maar vestiging nabij dit type onderwijs mag omdat het lager en geen voortgezet onderwijs is. En op 75 meter van het zo belangrijke kernwinkelgebied Nieuwestad, en dat wil de gemeente ook niet, maar ja….

De gemeente weet al 13 maanden dat De Eenhoorn een nieuwe plek krijgt; bewoners weten het sinds eind april. Procedureel had de gemeente niets hoeven zeggen- de vergunning wordt immers nog gepubliceerd-; maar ga je zo om met elkaar? De oude Bottelier is al compleet verbouwd, De Eenhoorn verhuist straks; denkt u dat de gemeente de toezegging onder druk van een paar bewoners terugdraait? Dat ligt vanmiddag op tafel tijdens een onderhoud van de gemeente met bewoners. In de nieuwe coffeeshop notabene waar de ambtenaren voor de gelegenheid even komen snuiven onder werktijd.

Geen vergunning overlast

De binnenstad heeft er een race- circuit bij: ’t rondje Heer Ivostraatje, Grote Kerkstraat, Bollemansteeg of Sint Anthonystraat, Bagijnestraat/hoek Nieuwesteeg. Daar is een uitgebreide pitstop met draaiende motoren, eten of een jont halen en weer vol ’t gas d’r op, door de Kleine Kerkstraat en zonder afremmen het Heer Ivostraatje in – de politie is toch niet thuis. Voorkeurstijden na 22.00 uur tot vroeg in de ochtend. Dat horecazaken zonder vereiste vergunning draaien, is bewoners een raadsel. Voor hen telt de stank- en geluidsoverlast die ze in toenemende mate ervaren. Handhaving is zeker buiten kantoortijden een heikel punt en de Nieuwesteeg ligt sowieso al niet in de favoriete route van de handhavers. Maar los van welke wens ook, een vergunning tot overlast heeft niemand.

Beleving

Een week geleden luisterde ik op de tribune van de raadszaal naar de behandeling van de toeristische marketingplannen. Ik hoorde imagoverbetering, kwaliteit, beleving van de historische binnestad,  gastvrijheid bevorderen; de historische stad en winkelen, water, zakelijk toerisme en evenementen bepalen ‘ons’ toeristisch profiel. Klinkt goed, dacht ik nog.

Want in die stad wonen mensen en dat vindt de gemeente fijn. Die bewoners dragen, zoals ze zelf schrijft, bij aan de leefbaarheid van de binnenstad. Zij kiezen er bewust voor en ik ben een van hen. In de Nieuwesteeg rammelt, kraakt en piept 24/7 het gemeentelijk beleid en faalt de handhaving. In haar eigen Bestemmingsplan Binnenstad, Horecanota en Beleidsnota Bijzondere Wetten lijkt de gemeente zorgvuldig in haar intenties, maar papier blijkt weer eens veel geduldiger dan de rauwe werkelijkheid van fors verstoorde verhoudingen.

 

Jannewietske beschermvrouw Culturele Hoofdstad 2018

Het moet maar ‘ns afgelopen zijn met het gedonder rond CH 2018. Culturele Hoofdstad kan niet zonder bezielend boegbeeld. Jannewietske als Beschermvrouw van 2018. 

Wie er allemaal in voorbije jaren -ook achter de schermen – voorname dingen gedaan hebben voor die culturele en economische Europese impuls, het is het initiatief en de tomeloze inzet van PvdA- gedeputeerde Jannewietske de Vries geweest die er voor heeft gezorgd dat “we” Culturele Hoofdstad 2018 worden. Het is zuur en bitter dat ze op het moment supreme het grootse spektakel niet als trots Fries bestuurder gaat meemaken.

Ton Betontegel

Culturele Hoofdstad bevindt zich in een spannende fase. Het in de Staten oppermachtig geworden CDA heeft in verkiezingstijd streng toezicht en soberheid aangekondigd; de Leeuwarder Courant vond het vorige week tijd om CH2018- cijfers op een rij te zetten. Er zijn twijfels over het geld- of het er komt en of het wel genoeg zal zijn. Het rammelt organisatorisch in de Blokhuispoort en het culturele veld in Leeuwarden maakt zich zorgen over de kannibaliserende invloed van de Stichting onder leiding van Ton F. van Dijk die steeds meer politieke en financiële druk op de smalle schouders krijgt. Heen en weer pendelend tussen Haarlemse Klipperkade en Leeuwarder Blokhuispoort vraagt hij zich af of hij straks Kop van Jut wordt.

Beschermvrouw

Onder druk zal veel vloeibaar blijken, want we worden hoe dan ook Culturele Hoofdstad en geen Friese of Leeuwarder bestuurder kan zich politiek, financieel, economisch en cultureel een zeperd permitteren. Er staat veel op het spel. Chagrijn en disbalans zijn ongewenst, leiderschap des te meer. De Stichting heeft een geestdriftig gezicht nodig, een trekker, een duwer, een kennisrijk en emotioneel betrokken ambassadeur die een potje kan breken bij mienskip, nationale politiek en noordelijke bedrijven. Jannewietske is die ideale Beschermvrouw CH2018.

Leiderschap

Een erebaantje zegt u? Dat dacht ik niet. Door alle ingelegde ziel, zaligheid en overtuiging zijn de verwachtingen torenhoog gespannen en de veranderende politieke verhoudingen zorgen voor extra getouwtrek. Door de koers die de Stichting met culturele hooghartigheid is gaan varen, vergt het inspanning, moed en overreding om nuchter en binnen de kaders alle beloftes te kunnen waarmaken.

Schatplichtig

Cultuur is mensenwerk, Jannewietske ‘mienskip’ en als iemand zich mag en zelfs schatplichtig moet voelen voor Culturele Hoofdstad, is zij het. Laat de Visschendijken en Wielings achter de schermen behoedzame controleurs zijn en toezien op leiderschap; laat de nieuwe Provinciale en Gedeputeerde Staten met gemeente Leeuwarden toezien op balans en transparantie en laat Jannewietske de komende jaren ons mee te menen door cultureel- economisch aanvoerder te zijn van en voor Leeuwarden Fryslân 2018.

De maartse lammeren in de groene weiden rond Raerd zijn grootgegroeid, de rode jurk hangt al in de kast en de overjarige zuurgeworden partijsaus kan door de gootsteen. Jannewietske met mem-van-Fryslan- gevoel terug aan de basis om CH 2018 stijlvol en trots op te laten gaan naar de Grande Fryske Finale.

(@Koningsdag 2015, Niek Donker)